«اميد»

خوشا تابستان و خوشا عشق كه در تابستان در دل هاي ما خيمه زد و نگاه

 ، دل ما را رسوا كرد و غرور را

خشكاند.

من بودم كه برايت با عشق «خواستن» را معنا كردم، با زبان بي زباني نگاه

 عاشقي...

و خواستم تا من و تو با هم بنشينيم و بگوييم كه تقدير و تدبير اگر نيست،

عشق و شيدايي هست.

وفاداري هست و اميد هست...

خواستن مي كوشد كه من و تو زودتر «ما» شويم.

اگر عقل ساز مخالف سر دهد از او خواهم پرسيد:چرا خودش شايعه كرده

 توانستن زاده ي خواستن است.

«خواستن» مي خواهد.من و تو هم مي خواهيم و صادقانه مي رويم تا

زماني كه «توانستن» هم بتواند شعف را

از نو در دل هاي محنت ديده ما بنشاند.

اولين روزي كه تو را ديدم ، فقط برايم يك دوست بودي. يك همدم براي پر

كردن لحظات فراغتم .

من با تو و دنياي قشنگ واژگانت رشد كردم، قد كشيدم، با تك تك

همراهانت همدلي كردم و ذره

ذره ي وجودت را با خودم قسمت كردم.تو ناجي قلب من شدي، در همه ي

 شادي و غم ها در كنارم

بودي و من چه عاشقانه تو را در كنار خود نگه داشتم.

امروز ديگر تو برايم يك دوست نيستي. تو قشنگ ترين و زلال ترين گوهري

هستي كه من مي توانم

داشته باشم.

هميشه با تو خواهم بود.

هميشه بهترينت مي دانم و هميشه دوستت خواهم داشت .

تقدیم به بانوی مردادی من

تابستون ِ ترانه هام ، بانوي مردادي داغ

تو ماهِ نازِ آسمون ، تو بي قراري شبي

اون بوسه اي که بي هوا ، پرمي گيره روي لبي

دوست دارم ترانه چشم ، دوست دارم ترانه لب

دوست دارم غزل نگاه ، قسم به روز ، قسم به شب

وقتي نگام که مي کني ، با اون نگاهِ مبهمت

تفسير آسمون مي شي ، بي اختيار مي بوسمت

رنگين کمون تو آسمون ، دل اما بي قرارته

وسعت آبيه غزل ، ترانه آينه دارته

يه ثانيه ندارمت ، دلتنگيه يه ساعته

با تو من آروم مي گيرم ، با تو خيالم راحته

نيازِ دم به دم تويي ، به هر زبون تو رُ مي خوام

داري به چي فکر مي کني ؟ قشنگ ترين دقيقه هام

من از تو دل نمي کنم ، هميشگي ترين بهار

شبنمِ خاطراتِ من ، دوست دارم هزار هزار